แก้แค้นพ่อแม่ ที่ไม่มีความสุขของเธอ

ตอนที่ฉันขึ้นรถบัสไปที่สถานีรถไฟใต้ดินและมาถึงบ้านของตระกูลลู่พร้อมกระเป๋าหนังงู คนในครอบครัวลู่ก็ได้เตรียมอาหารเย็นไว้ให้ฉันแล้ว เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่เรียบง่ายของฉัน รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งสามก็แทบจะหุบลง "เจียฉี นี่คือน้องสาวของเธอ เจียหยิน" คุณพ่อลู่พาเด็กผู้หญิงที่อายุเท่าฉัน และแนะนำให้เธอรู้จักกับฉันด้วยความรัก ฉันพยักหน้าพร้อมกับเรียกน้องสาวอย่างเชื่อฟัง อันที่จริงลู่เจียหยินกับฉันไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกัน ทั้งลู่เจียหยินและฉันเกิดในโรงพยาบาลเดียวกันในวัน เดือน และปีเดียวกัน คุณแม่ลู่นำอาหารมาให้ฉัน: "เจียฉี กินให้มากกว่านี้หน่อย ที่ผ่านมาคุณทนทุกข์ทรมานมาหลายปีแล้ว" หลังจากต้องทนทุกข์ทรมานกับความยากลำบากบางอย่าง ในที่สุดพ่อแม่ของลู่เจียหยินก็พาตัวฉันไป พ่อแม่ของลู่เจียหยินค่อนข้างยากจนและชื่นชอบลูกชายมากกว่าลูกสาว พวกเขาขายฉันหลังจากกลับมาได้ไม่ถึงครึ่งปี ฉันจึงย้ายที่อยู่หลายแห่งและในที่สุดก็ถูกรับเลี้ยงโดยพ่อแม่บุญธรรมของฉัน อย่างไรก็ตามลู่เจียหยินทำได้ดีมาโดยตลอดในตระกูลลู่ แม้ว่าตระกูลลู่จะพาฉันกลับมา แต่พวกเขาก็ไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้ลู่เจียหยินกลับไปที่ครอบครัวลำเอียงนั้น พวกเขาทำได้เพียงแค่จ่ายเงินจำนวนมากเพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องมาหาลู่เจียหยิน จู่ๆ ลู่เจียหยินก็ก้มหน้าลงและร้องไห้เบาๆ: "ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ถ้าฉันไม่กอดเธอผิด พี่สาวของฉันก็คงไม่ต้องมาทรมานขนาดนี้" ฉันดูสับสน ตอนนั้นเธอเป็นแค่เด็กน้อย เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเธอถาม เป็นผลให้แม่ลู่อุ้ม ลู่เจียหยิน ไว้ในอ้อมแขนของเธอด้วยความเสียใจ: "น้องเจียหยินพี่สาวจะไม่ตำหนิเธอในเรื่องนี้ เธอและเจียฉีเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ ซึ่งพวกเธอทั้งคู่จะเข้ากันได้ดีในอนาคต" คุณพ่อลู่ยังสะอึกร้องไห้พร้อมกับพูดว่า: "เจียฉีนิสัยเสียมาตั้งแต่เด็ก ท้ายที่สุดแม่ของเธอและฉันกลับได้รับการดูแลโดยเจียหยินตั้งแต่เธอไม่อยู่บ้านในช่วงหลายปีที่ผ่านมา" ฉันตาสว่างขึ้นมาจริงๆ และฉันก็พูดอะไรไม่ออกเลย! นอกจากนี้คุณหมายถึงอะไรว่าฉันไม่ได้อยู่บ้านมาหลายปีแล้ว? สิ่งที่คุณพูดทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังไปเที่ยว แต่เมื่อคิดถึงพ่อที่บอกว่าควรปฏิบัติต่อเขาและแม่ด้วยทัศนคติแบบเดียวกัน ฉันก็ต่อต้านการด้วยการกลอกตาและพยักหน้าต่อไป แต่เมื่อเห็นสีหน้าของพ่อลู่และแม่ลู่ยังคงรู้สึกทุกข์ใจมากเมื่อมองดูลู่เจียหยิน ฉันคิดว่าฉันควรทำอะไรสักอย่าง ดังนั้นฉันจึงใช้ตะเกียบคีบผักขึ้นมาเหมือนเล่นตลกแล้วใส่ลงในชามของ ลู่เจียหยิน: "น้องเจียหยินเธอกินข้าวหรือยัง" ลู่เจียหยินเหลือบมองมาที่ฉันโดยมองดูกางเกงลายดอกไม้ของฉันและกลิ่นเหงื่อบนตัวของฉันจากการเบียดเสียดบนรถเมล์และรถไฟใต้ดิน อย่าแตะตะเกียบที่ฉันเพิ่งหยิบขึ้นมา แต่พ่อลู่และแม่ลู่ยังคงมองเธอทั้งน้ำตา รอให้เธอเชื่อมโยงกับฉันทางอารมณ์มากกว่าคำว่าพี่สาวแท้ๆ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเติมผักในชามแล้วส่งมาให้ฉัน: "พี่สาวกินอีกหน่อยสิ พี่ผอมเกินไปแล้วนะ" เธอไม่ได้ชอบฉัน อีกทั้งเธอยังใช้กลอุบายมากมาย เธอไม่คิดว่าพ่อและแม่ลู่จะตกหลุมกลอุบายของเธอใช่ไหม? ฉันมองดูลู่เจียหยินอย่างรู้สึกขอบคุณและกินอาหารจนหมดในสามคำ เมื่อฉันหันกลับมาก็เห็นพ่อลู่และแม่ลู่เช็ดน้ำตา: "ตอนนี้เจียหยินมีสติแล้ว เจียฉีดูสิว่าน้องสาวของเธอดีกับเธอมากแค่ไหน" .....ดี ฉันรีบหยิบตะเกียบและหยิบชามอาหารของทุกคนที่ร่วมโต๊ะขึ้นมา ลู่เจียหยินดูทำเหมือนจะกินยาพิษ เธอหยิบจานนี้ขึ้นมาแล้วแตะจานนั้น แต่เธอไม่ยอมเอามันเข้าปาก เธอบอกว่าเธอรู้สึกตื้นตันใจเกินไปและกินมันไม่ลง เธอต้องการพี่สาวมาโดยตลอดในที่สุดตอนนี้เธอก็ได้มีแล้ว ซึ่งเธอตื่นเต้นมากจนกินไม่ลงเลย ยังเป็นเช่นนี้ได้อีกหรือ? แต่เมื่อดูจากสีหน้าของพ่อลู่และแม่ลู่แล้วฉันก็รู้ว่าใช่ หลังอาหารเย็นพ่อลู่และแม่ลู่ก็สังเกตเห็นกลิ่นเหงื่อบนตัวของฉัน จึงขอให้ฉันกลับไปที่ห้องและพักผ่อนให้เต็มที่โดยอ้างว่าฉันเหนื่อยจากการเดินทาง ฉันอาบน้ำและนอนบนเตียงในชุดนอน ฉันรู้ว่าคืนนี้คงนอนไม่หลับ นั่นเพราะพ่อแม่ของฉันปรับแต่งที่นอนให้ฉันเป็นพิเศษ ฉันจึงนอนไม่หลับบนที่นอนธรรมดานี้เลย ฉันถอนหายใจแล้วส่งข้อความหาแม่ว่า "วันแรกที่ออกจากบ้าน ฉันคิดถึงแม่" แม่ของฉันตอบฉันอย่างรวดเร็ว แต่เธอยังคงพูดคำเดิม: "พ่อและแม่ลังเลที่จะปล่อยเธอไป แต่ท้ายที่สุดแล้ว พ่อแม่ทางสายเลือดของเธอคงคิดถึงเธอมาหลายปีแล้ว และเราไม่สามารถครอบครองเธอได้อีก" ตั้งแต่วันที่พ่อแม่ช่วยเหลือและรับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ฉันปฏิบัติต่อพวกเขาเสมือนเป็นพ่อแม่ทางสายเลือด คราวนี้แม่เสียใจมากจนนอนไม่หลับมาหลายวัน เธอกลัวว่าถ้าฉันกลับไปหาตระกูลลู่แล้วจะดีกับฉันมากจนฉันจะลืมเธอและพ่อบุญธรรม เพื่อที่จะทำให้เธอมั่นใจและเพื่อทดสอบว่าตระกูลลู่ต้องการฉันจริงๆหรือไม่ หลังจากปรึกษากับแม่แล้วแทนที่จะซื้อรถหรูๆ และเครื่องประดับ กลับเลือกที่จะรู้จักญาติๆ ด้วยกระเป๋าหนังงู ฉันอยากจะพูดมากกว่านี้ แต่แม่ลู่และลู่เจียหยินก็เคาะประตูแล้วเข้ามา ลู่เจียหยินถือเสื้อผ้าจำนวนมากและวางทั้งหมดไว้บนเตียงของฉัน: "ฉันคิดว่าพี่สาวของฉันมีขนาดพอ ๆ กับฉัน ดังนั้นฉันจึงนำเสื้อผ้ามาให้พี่สาวของฉันไว้ใส่ในกรณีฉุกเฉิน" คุณแม่หลู่พูดเกินจริง: "เจียหยินฉันไม่ได้ให้ชุดนี้แก่เธอในวันเกิดปีที่ 18 ของเธอหรอกเหรอ เธอชอบมากจนทนไม่ไหวที่จะได้ใส่มัน แล้วเธอจะมอบให้พี่สาวของเธอได้อย่างไร" ฉันมองดูชุดเดรสยาวเหมือนชุดที่ตุ๊กตาบาร์บี้ใส่ มันเป็นเพราะฉันทนไม่ได้หรือเพราะฉันไม่อยากใส่มัน? ลู่เจียหยินยิ้มอย่างเขินอาย: "ตราบใดที่พี่สาวของฉันชอบมัน ฉันก็ยินดีที่จะให้ทุกอย่างกับเธอ" ฉันมองดูเตียงที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้านอกฤดูกาล และกลอกตาในใจ โดยคิดถึงตู้เสื้อผ้าของตัวเอง ในอีกไม่กี่วันต่อมาลู่เจียหยินกลับรู้สึกหงุดหงิดกับฉันอยู่ตลอดเวลา แต่ฉันก็แก้ปัญหาได้ทีละคน เธอเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงวันสอบ เมื่อจู่ๆ ลู่เจียหยินให้ "โพยคำตอบ" แก่ฉัน "พี่สาว เธอเรียนแค่ชั้นมัธยมศึกษาปีแรกเท่านั้น นี่คือคำตอบ เธอควรอ่านหนังสือมาล่วงหน้า พ่อกับแม่จะโกรธถ้าทำข้อสอบได้ไม่ดี" ฉันดูคำตอบแล้วแต่ก็ไม่ยอมทุจริต เมื่อผลการทดสอบออกมา ลู่เจียหยินฟังครูอ่านคะแนนของฉัน: "ลู่เจียฉีทำได้ดีมากในการสอบปลายภาค แต่ฉันคิดว่าคุณไม่น่าจะเรียนทันคนอื่นนะ" จู่ๆ ลู่เจียหยินก็ลุกขึ้นยืนแล้วหยิบสำเนาคำตอบออกมา: "อาจารย์คะ พี่สาวของฉันไม่ได้ตั้งใจทุจริต โปรดให้โอกาสพี่สาวของฉันด้วย" เมื่อเธอพูดแบบนี้ แน่นอนว่าก็มีการโห่ร้องตามมามากมาย ลู่เจียหยินเป็นเด็กดีในโรงเรียนมาโดยตลอด ดังนั้นเมื่อเธอพูดแบบนี้ ครูก็เชื่อเธอทันทีและพูดด้วยสีหน้าน่าเกลียด: "โทรไปหาพ่อแม่ของคุณสิ!" ...ก่อนที่ฉันจะมีเวลาโต้ตอบ คุณพ่อลู่และคุณแม่ลู่ได้ยินลู่เจียหยินบอกเรื่องว่าฉันทุจริตในโทรศัพท์ และเห็นว่าสีหน้าของอาจารย์เริ่มไม่ดี จึงตัดสินลงโทษฉันทันที พ่อลู่พูดกับฉันทันทีด้วยความรังเกียจ: "ถ้าไม่รู้ก็ไม่ต้องทำ แล้วเธอกล้าทำเรื่องทุจริตแบบนี้ได้ยังไง มันน่าอายเกินไป" ดูเหมือนแม่ลู่จะเกลียดการประชดนี้: "อาจารย์ โปรดให้โอกาสเจียฉินสักครั้ง เจียฉินจะไม่ทำอีกอย่างแน่นอนในอนาคต" ฉันจึงพูดว่า "อาจารย์ ฉันไม่ได้ลอกข้อสอบ ฉันสามารถสอบใหม่เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้" พ่อลู่ไม่ตอบ "ความละอายคนเรามีขีดจำกัด ถ้าต้องสอบใหม่ ไม่คิดว่าจะน่าละอายไปมากกว่านี้อีกหรือ?" ตอนนี้แม้แต่อาจารย์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป: "เพื่อนร่วมชั้นลู่เจียหยินบอกว่าคราวนี้เธอโกงหรือไม่โกงนั้นไม่มีหลักฐาน ฉันคิดว่าควรทำแบบทดสอบอีกครั้งจะดีกว่า" ด้วยความพากเพียรของครูและฉัน ฉันจึงตัดสินใจสอบอีกครั้ง