การเกิดใหม่ของผู้หญิง และการแก้แค้น

ฉันกำลังตั้งครรภ์ลูกแฝด เด็กชายและเด็กหญิง แม่สามีของฉันยิ้มแย้มแจ่มใส และสามีของฉันก็ถือว่าพวกเขาเป็นสมบัติ เมื่อทารกในครรภ์อายุได้สี่เดือน ลูกพี่ลูกน้องของฉันเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวและจำเป็นต้องได้รับการปลูกถ่ายไขกระดูก และตัวอย่างที่ฉันทิ้งไว้ในธนาคารไขกระดูกก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน พ่อของฉันเป็นพี่เขย เขาบังคับให้ฉันทำแท้งลูกและบริจาคไขกระดูก หลังจากการบริจาคสามีแล้วของฉันก็หย่ากับฉัน พ่อแม่ของฉันคิดว่าฉันเป็นตัวกาลกิณีและไล่ฉันออกไป ฉันแบกสังขารที่ป่วยของฉันไปตามท้องถนนและเสียชีวิตอย่างน่าสังเวชในวันส่งท้ายปีเก่า หลังจากที่ฉันฟื้นคืนชีพ แม้ฉันจะมีท้องที่โต แต่ฉันก็อยากจะแยกแวมไพร์วายร้ายเหล่านี้ออกจากครอบครัวพ่อแม่ของฉัน! “หลี่ยู่ลู่ ลูกพี่ลูกน้องของคุณเป็นผู้ชายคนเดียวในครอบครัวของเรา คุณต้องช่วยเขา” คนที่พูดคือพ่อของฉัน ฉันมองเขาด้วยความสับสน ไม่สามารถระงับความปีติยินดีในใจได้ เกิดใหม่อีกครั้งที่งานเลี้ยงหงเหมินที่พ่อแม่ของฉันจัดไว้เหรอ? ฉันมองไปรอบๆ เห็นปู่ พ่อแม่ ป้าสอง และน้องสาวของฉันอยู่ที่โต๊ะ ชีวิตฉันในอดีต ฉันมักจะทนไม่ได้กับการลักพาตัวทางศีลธรรมของพวกเขา ฉันจำใจต้องตกลงทำแท้งแฝดที่น่ารักทั้งสองของฉันและบริจาคไขกระดูกให้พวกเขา ฉันจ่ายราคาที่แพงเพื่อสิ่งนี้ ชีวิตนี้จะยังโง่ได้อยู่ไหม? “ฉันก็อยากช่วยลูกพี่ลูกน้องของฉันเหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันท้องไม่สะดวกจริงๆ” พ่อของฉันบอกว่า “อาการของลูกพี่ลูกน้องของคุณไม่ดีเลย เราไม่สามารถชะลอได้อีกต่อไป เราถามหมอว่าเราสามารถสกัดไขกระดูกได้หลังจากที่ลูกทำแท้ง คุณทั้งคู่ยังเด็กอยู่และคุณจะตั้งครรภ์อีกครั้งในไม่ช้า” ฉันเชื่อคุณ! ทันใดนั้นป้าสองของฉันก็วิ่งมาหาฉันจับมือฉันแล้วคุกเข่าลงกับพื้น “หลี่ยู่ลู่ แสดงความเมตตาหน่อยเถอะ ป้าสองของฉันจะเป็นวัวและม้าของคุณไปตลอดชีวิตให้เลยนะ” เป็นวัวหรือม้า? ฮ่าฮ่า หลังจากที่ฉันช่วยลูกพี่ลูกน้องของฉันไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามในชาติที่แล้ว ป้าสองของฉันก็หันมาต่อต้านเขาทันที ลูกพี่ลูกน้องของฉันและตัวฉันทั้งคู่นอนอยู่ในโรงพยาบาล เธอไม่เพียงแต่ทำอาหารให้แก่ลูกพี่ลูกน้องของฉันเท่านั้น เธอยังจงใจบอกว่าการทานอาหารนอกบ้านนั้นไม่ดีต่อสุขภาพ ที่ฉันได้ชักจูงก็เพราะลูกชายของเธอไม่ใช่หรือ? ฉันเตะเธอออกไปแล้วพูดว่า “เธอยังให้กำเนิดลูกแฝดตอนอายุหกสิบแล้ว ทำไมป้าสองไม่กลับไปลองกับลุงสองล่ะ บางทีพวกเขาอาจจะกำเนิดเด็กอ้วนสองคน!” พ่อทุบโต๊ะพร้อมกับดุฉันอีกครั้ง เขาให้กำเนิดลูกชายตัวเองไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงเลี้ยงลูกพี่ลูกน้องเหมือนกับเป็นลูกของตัวเองอยู่เสมอ ฉันแค่หวังว่าลูกพี่ลูกน้องของฉันจะทำลายหม้อให้เมื่อเขาตายไปแล้ว ไม่เพียงแต่ปีศาจที่สนับสนุนพี่ชายเท่านั้น แต่ยังเป็นปีศาจที่สนับสนุนหลานชายด้วย! น้องสาวของฉันก็เข้ามาด้วย ซึ่งยิ้มแต่เหมือนไม่ยิ้ม “พี่สาว ลูกพี่ลูกน้องของฉันคือรากฐานของครอบครัวเรา ถ้าเขามีข้อบกพร่อง คุณจะกลายเป็นคนบาป” คุณเป็นคนไม่ดี! ฉันจ้องมองเธออย่างเย็นชา เธออิจฉาการแต่งงานที่ดีของฉันมาโดยตลอด และตอนนี้เธอกำลังพยายามลักพาตัวเธออย่างมีศีลธรรม ชีวิตฉันในอดีต ฉันนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลที่เย็นเฉียบ และเธอก็หัวเราะเยาะฉันอย่างเลวร้าย อะไรจะเกิดขึ้นกับการแต่งงานที่ดี มันไม่ใช่แค่การหย่าร้าง “ใช่?” ฉันหัวเราะเยาะ พร้อมกับหยิบขวดไวน์ขึ้นมาแล้วฟาดไปที่หัวเธอ เลือดสีแดงสดไหลลงมาอาบใบหน้าสีขาวอย่างจงใจ น่ากลัวมาก แม่ของฉันกรีดร้องและรีบไปช่วยน้องสาวของฉัน ปู่ของฉันลุกขึ้นสั่นไปทั้งตัวแล้วชี้มาที่ฉัน “วันนี้แกต้องตกลงแม้ว่าแกจะไม่เห็นด้วยก็ตาม หากไม่ช่วยหลานชายอันล้ำค่าของฉัน ฉันจะขอเป็นศัตรูกับแก!” สู้เพื่อชีวิตของแม่! สิ่งที่แย่ที่สุดเกี่ยวกับชายชราคนนี้ก็คือเขาเอาแต่สนับสนุนพ่อแม่ให้ทำร้ายฉัน ฉันล้มโต๊ะกินข้าว ฮ่าๆ ไปกินขี้กันเถอะ! เหตุการณ์นี้สร้างความวุ่นวายอย่างมาก พ่อคว้าผมของฉัน “ลากมันไปโรงพยาบาลเพื่อทำแท้งและบริจาคไขกระดูก!” แม่ก็ปล่อยน้องสาวของฉันและเข้ามาช่วยด้วย ฉันซึ่งเป็นหญิงตั้งครรภ์ไม่เหมาะกับการถูกกระทำแบบนี้จากหลายๆคน และฉันกำลังจะถูกหามออกไปนอกประตู ในเวลานี้ คนกลุ่มหนึ่งรีบเข้ามาจากด้านนอก คนที่มาคือครอบครัวแม่สามีของฉัน พ่อแม่สามีของฉันพาสามีและพี่สะใภ้ไปด้วย และพวกเขาก็ก้าวร้าวมาก เมื่อฉันเกิดใหม่ในครั้งแรก ฉันส่งข้อความถึงสามี เขาบอกว่าครอบครัวแม่บังคับให้ฉันต้องใช้แรงงาน สิ่งนี้ทำให้รังแตนปั่นป่วน ก่อนที่แม่สามีของฉันจะเข้ามา เธอตะโกนว่า “ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องหลานชายที่รักของฉันจะต้องตาย!” ฉันถูกครอบครัวสามีทอดทิ้งในชาติที่แล้ว และฉันก็สมควรได้รับมันจริงๆ ตอนแรกฉันก็นึกไม่ออก แต่ก็ไม่ได้ตระหนักจนกระทั่งฉันตายข้างถนน สามีของฉันปฏิบัติต่อฉันเป็นอย่างดี และแม่สามีของฉันก็ปฏิบัติต่อฉันอย่างดีเช่นกัน แม้แต่พี่สะใภ้ก็ยังเคารพฉัน ฉันเองที่ไม่รู้ว่าจะดูแลพวกเขาอย่างไรและปล่อยให้พวกเขาผิดหวัง ซึ่งฉันจะไม่ทำอะไรโง่ๆ อีกเลยในชีวิตนี้ ฉันอยากจะทะนุถนอมครอบครัว ลูกๆ และชีวิตที่แสนวิเศษของฉัน สามีของฉันโอบกอดฉันไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า “ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องภรรยาและลูก ๆ ของฉัน ฉันจะสู้ด้วยชีวิต!” ฉันเอนตัวไปในอ้อมแขนของเขา สูดกลิ่นที่คุ้นเคยของเขา และน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของฉัน พ่อของฉันก็กังวลเช่นกัน “วันนี้เธอต้องไปโรงพยาบาล! ชีวิตของหลานชายของฉันจะต้องตกอยู่ในอันตรายหากสายเกินไป!” แม่สามีของฉันไม่เคยทะเลาะกันเลย เธอปรบมือแล้วรีบวิ่งไป “หลานชายของคุณไม่มีอะไรเลย หลานชายของฉันสำคัญกว่า!” ป้าสองถือโอกาสวิ่งเข้ามาเตะฉันที่ท้อง “ฉันจะฆ่าแก! ลูกชายของฉันต้องรอด!” สามีตบกลับด้วยหลังมือ ทำให้ป้าสองของฉันหมุนตัวแล้วล้มลงกับพื้น แม้ว่าพี่สะใภ้จะตัวเล็ก แต่เธอก็เป็นนักสู้ที่ดี เธอกดตัวบนร่างของป้าสอง คว้าผมของเธอ พร้อมกับตบไปทางซ้ายและขวา ทำให้ปากของป้าสองมีเลือดออก พ่อของฉันก็ไม่ได้เกียจคร้านเหมือนกัน เขาเริ่มทะเลาะกับพ่อตาของฉันแล้วก็เริ่มทุบทุกอย่างในบ้าน ยังไงก็ตาม เทศกาลตรุษจีนก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ขอให้ปลอดภัยไว้ก่อน ขณะที่ความวุ่นวายกำลังดำเนินอยู่ ก็มีตำรวจหลายนายเดินเข้ามา ฉันเองที่โทรหาตำรวจ ความวุ่นวายแบบนี้ต้องมีคำอธิบายไม่เช่นนั้นจะเคลียร์ได้ยากในอนาคต หลังจากที่ตำรวจทราบสถานการณ์แล้ว พวกเขาก็วิพากษ์วิจารณ์พ่อแม่ของฉันอย่างรุนแรง เมื่อป้าสองได้ยินดังนั้น เธอก็น้ำตาไหลและพูดว่า “ลูกเอ๋ย มีแม่ไร้ประโยชน์!” จากนั้นเธอก็ชี้มาที่ฉันแล้วพูดว่า "เจ้าผีร้าย อายุสั้น! ฉันขอสาปแช่งแกที่ไม่สามารถให้กำเนิดนังสองตัวนั้นได้ ขอให้พวกแกเสียชีวิตในโรงพยาบาลทั้งคู่!" ฉันตบหน้าเขา “ลุงตำรวจ คิดว่าคนแบบนี้ควรถูกทุบตีมั้ย ลูกชายของเธอได้มีชีวิต แต่ลูก 2 คนในท้องของฉันกลับไม่มีสิทธิ์ได้มีชีวิตอยู่” ตำรวจหน้าซีดด้วยความโกรธและเตือนป้าสองอย่างเข้มงวดว่าถ้าเธอยังพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้และก่อให้เกิดความขัดแย้งเธอจะถูกจับกุมและถูกคุมตัว ฉันจับท้องแล้วพูดว่า “ที่รัก ฉันเจ็บท้อง กลัวจะเป็นลมในครรภ์ โอ๊ย…” ครอบครัวประสบความสำเร็จในการออกจากสถานที่ตรงนี้ และรีบไปโรงพยาบาลด้วยรถตำรวจ ทันทีที่ฉันไปถึงโรงพยาบาล จู่ๆ ชายคนหนึ่งก็รีบเข้ามาทุบตีฉันอย่างแรง ฉันกรีดร้องและล้มลงกับพื้น คนที่ตีฉันคือลุงสองของฉันนั่นเอง โรงพยาบาลที่ฉันมาคือโรงพยาบาลเดียวกับที่ลูกพี่ลูกน้องของฉันเข้าโรงพยาบาล ดูเหมือนว่าป้าคนที่สองของฉันได้รายงานสถานการณ์ให้เขาทราบแล้ว ดังนั้นเขาจึงจงใจกระทำการที่เป็นอันตรายและพยายามเค้นเด็กให้ออกจากท้องของฉัน สามีของฉันลุกขึ้นไปเตะเขา จนเขานอนกองอยู่บนพื้นโดยไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก แม่สามีอดไม่ได้ที่จะสาปแช่ง: “คุณและครอบครัวใจร้ายมาก คุณสมควรที่จะให้ลูกชายของคุณเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว! มีเพียงปีศาจเท่านั้นที่ต้องการช่วยคุณ!” ตำรวจที่อยู่ด้านข้างก็เข้าควบคุมลุงสองทันที ฉันรู้สึกเหงื่อออกเพราะความเจ็บปวด สามีจึงอุ้มฉันวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉิน โชคดีที่หมอฉีดยาทันเวลา บอกว่าถ้าร้ายแรงกว่านี้ ลูกจะไม่รอด หากไม่สามารถช่วยชีวิตเด็กที่อายุครรภ์สี่เดือนได้ ทางเลือกเดียวคือการทำแท้ง โชคดีที่ลูกสบายดี ไม่เช่นนั้นทั้งชีวิตของฉันก็คงจะต้องสูญเปล่า