กองพลน้อยการหย่าร้าง ที่รัก

หลังจากที่เซียวหยูเหิงได้รับข้อมูลเกี่ยวกับข้อตกลงการหย่าร้างของฉัน เขาก็โทรหาฉันทันที ทันทีที่ฉันรับสาย เขาก็ดุฉันอย่างรุนแรง “กู่เหมิง คุณมีสมองบ้างไหม? คุณโกหกผมว่ามีไฟไหม้ที่บ้าน และคุณขอให้หลินเฉียวโกหกพี่ชายของฉันว่าคุณกำลังจะแท้ง มันใช่เรื่องที่คุณจะมาพูดล้อเล่นหรือเปล่า?” “อย่างที่ผมบอกไป แมวของหยวนหยวนเกือบตกจากชั้นบนสุด โชคดีที่ฉันพาทีมดับเพลิงมาถึงทันเวลา ไม่อย่างนั้นลูกแมวคงตาย!” “ไม่สำคัญว่าพี่จำวันครบรอบของเราไม่ได้หรือเพราะเห็นแมวสำคัญกว่าฉัน! แต่คราวนี้ฉันจำเป็นต้องอิจฉาแมวแล้วเรียกร้องความสนใจจากพี่งั้นหรอ?” “อย่าใช้วันครบรอบแต่งงานของเราเป็นข้ออ้าง ลูกแมวมีเพียงชีวิตเดียว คุณไม่เข้าใจลำดับความสำคัญหรือไง?” ฟังเขาดุฉัน ฉันก็รู้สึกอยากจะพูดประชด.. วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานครั้งที่สามของเรา ฉันวางแผนจะออกไปฉลองกับสามี แต่บังเอิญฉันถูกขังอยู่ในบ้านโดย หยูเหิง สามีของฉัน ขณะนั้น เกิดเหตุเพลิงไหม้ชั้นบนโดยไม่ทราบสาเหตุ ฉันกลัวมาก จึงโทรหาสามีอย่างต่อเนื่อง แต่เขากลับวางสายทันทีและตอบกลับข้อความของฉันเพียงไม่กี่คำเท่านั้น “มีอะไรเกิดขึ้น? ฉันกำลังทำงานอยู่” ฉันส่งเสียงสั่นเครือไปให้เขา “สามี ชั้นบนมีไฟอยู่ ฉันถูกเจิ้งหยวนหยวนขังอยู่ในบ้านและออกไปไม่ได้ โปรดมาช่วยฉันด้วย ฉันกำลังท้อง ฉันรู้สึกว่าลูกของเราไม่ปลอดภัย” ฉันไอสำลักควันที่กำลังเผาไหม้ และรู้สึกปวดท้องขึ้นมา หลังจากรอสักพัก ฉันก็ได้รับคำตอบจากเขาว่า “ฉันกำลังทำงาน ฉันไม่มีเวลามาฟังคำไร้สาระจากคุณ” ฉันเอามือข้างหนึ่งจับท้องและเร่งพิมพ์ด้วยมืออีกข้าง เมื่อพิมพ์ไปได้ครึ่งทาง ข้อความของเขาก็ตอบกลับมาอีกครั้ง “แมวของ หยวนหยวน ติดอยู่บนหลังคาอาคารและกำลังรอให้ฉันไปช่วยเหลือเธอ โปรดหยุดรบกวนงานของฉันได้ไหม หากเธอยังสติดีอยู่” “ฉันเป็นหัวหน้าดับเพลิง ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก ฉันไม่มีเวลาอยู่เคียงข้างคุณและคอยรับใช้คุณตลอดเวลา” ฉันดูสิ่งที่ฉันพิมพ์ไปเพียงครึ่งเดียวและคิดว่ามันน่าขัน ภรรยาและลูกๆ ของเขากำลังจะตายในกองไฟ แต่เขากำลังช่วยแมวของไป๋เย่วกวง ฉันคิดว่าฉันจะถูกไฟคลอกตาย เพื่อนสนิทของฉันจึงหาคนมาพังประตูและช่วยเหลือฉัน น่าเสียดายที่เด็กในท้องของฉันไม่ได้รับการช่วยเหลือ ในโทรศัพท์ เสียงของสามีฉันดังขึ้นเรื่อยๆ “นอกจากนี้ อย่ายั่วยุ หลินเฉียว และพี่ชายของฉันให้ทะเลาะกัน คุณไม่สามารถไปฉลองวันครบรอบแต่งงานของตัวเองได้ ก็เลยอยากจะให้คนอื่นมีปัญหาได้ด้วยงั้นหรอ?” หลินเฉียวเพื่อนสนิทของฉันที่อยู่ข้างๆ โกรธมากจนคว้าโทรศัพท์ของฉันและตะโกนใส่เซียวหยูเหิง: "เซียวหยูเหิง มีไฟไหม้ชั้นบนในบ้านของคุณ เหมิงเหมิงถูกขังอยู่ในบ้านและเกือบถูกไฟไหม้จนตาย ลูกของคุณจากไปแล้ว! ถ้าคุณยังเป็นผู้ชายอยู่ คุณควรจะมาทันที!” เซียวหยูเหิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดประชด: "ข้อแก้ตัวโง่ ๆ นี้มีเพียงกู่เหมิงเท่านั้นที่คิดได้! เธอแค่อยากหลอกให้ฉันกลับไปหาเธอไม่ใช่เหรอ? ฝัน!" เซียวหยูเหิงกดวางสายโทรศัพท์ ก่อนที่เพื่อนสนิทของฉันจะดุเขากลับ เพื่อนสนิทของฉันโกรธมากจนน้ำตาไหล และมองมาที่ฉันอย่างเป็นทุกข์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ ตอนที่ฉันกำลังจะโทรหาเซียวหยูเหิงอีกครั้ง แต่โทรศัพท์ของเพื่อนสนิทของฉันก็ดังขึ้น นั่นคือเซียวหยูปินสามีของเธอ “หลินเฉียว คุณควรจะควบคุมการทำสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลนี้ได้แล้ว! ฉันต้องรักษาแมวของหยวนหยวน ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ? ” “คุณสนับสนุนให้น้องสะใภ้ของฉันโกหกและสาปแช่งลูกของเธอให้ตายจริงๆ นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทำหรือเปล่า คุณทำให้ฉันผิดหวังมาก!” “อย่าคิดว่าการหย่าร้างจะทำให้ฉันกลัวได้ ฉันจะไม่ยอมบ้าไปกับเรื่องที่คุณสร้างขึ้นหรอกนะ หากคุณต้องการหย่าก็หย่า!” เพื่อนสนิทของฉันไม่รอให้เซียวหยูปินพูดจบ และโยนโทรศัพท์ทิ้งทันที “บุตรชายของตระกูลเซียวล้วนโง่เขลา” ฉันจับมือเพื่อนสนิทและปลอบเธอเบาๆ "เฉียวเฉียว ลืมไปเถอะ เราตัดสินใจที่จะหย่ากับพวกเขาแล้ว" เพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนั่งลงอย่างหงุดหงิดพร้อมหลั่งน้ำตาไหลพราก “เหมิงเหมิง ฉันรู้สึกเสียใจแทนเธอ เธอรอคอยมาตลอดที่จะให้ลูกของเธอเกิดมาอย่างปลอดภัย…” ฉันยิ้มอย่างขมขื่น "บางที... พระเจ้าคิดว่าถึงเวลาที่ฉันต้องปล่อยมือแล้ว" ขณะนั้น มีการรายงานข่าวทางทีวี.. ในภาพ เจิ้งหยวนหยวนสวมชุดเดรส อุ้มแมวไว้ในอ้อมแขน มองสามีของฉันและสามีของเพื่อนสนิทด้วยความชื่นชม นักข่าวกำลังสัมภาษณ์เธอ และเจิ้งหยวนหยวนก็แสดงรอยยิ้มอันแสนหวาน “ฉันรู้สึกขอบคุณกัปตันเซียวจริงๆ ที่ช่วยแมวของฉันอย่างกล้าหาญในวันนี้ และดร.เซียวที่ช่วยรักษาแมวของฉัน ถ้าไม่มีพวกเขาสองคน ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำอย่างไร!” นักข่าวสัมภาษ“แล้วคุณเจิ้ง คุณเคยคิดบ้างไหมว่าจะขอบคุณพวกเขาอย่างไร” เจิ้งหยวนหยวนยิ้ม "ฉันจะปล่อยให้ลูกแมวจำเขาทั้งสองคนได้ในฐานะพ่อของพวกเขาล่ะ! เป็นเพราะพวกเขาทำให้แมวของฉันรอดชีวิตได้!" เซียวหยูเหิงและเซียวหยูปิน สวมชุดดับเพลิงและเสื้อคลุมสีขาวของแพทย์ตามลำดับ พยักหน้าเห็นด้วย "โอเค ฉันดีใจด้วย" "ฉันด้วย!" ภาพในข่าว ทุกคนมีความยินดีเป็นอย่างยิ่งและปรบมือพร้อมส่งคำอวยพร ณ โรงพยาบาล ฉันกำลังดูทีวีกับเพื่อนสนิทและรู้สึกว่าอากาศรอบๆ เย็นยะเยือกจนหนาวสั่น ในคอมเมนต์ข่าวทุกคนก็ร่วมแสดงความยินดีและอวยพรเช่นกัน "สังคมต้องการพลังบวกแบบนี้ นักดับเพลิงและแพทย์ของเราเก่งมาก!" "ฉันเลี้ยงแมวด้วยและรู้ว่าแมวมีความสำคัญต่อเจ้าของแค่ไหน!" "พวกเขาดูเข้ากันได้อย่างดีกับเจ้าของแมว! พวกเขาล้วนเป็นฮีโร่ที่ช่วยรักษาความสงบสุข แมวน้อยเหมือนเป็นสื่อรักให้กับพวกเขา!" เพื่อนสนิทของฉันพูดกับตัวเองอย่างเหน็บแนมว่า "ใช่ มันเยี่ยมมาก! เจ้าหน้าที่ดับเพลิงไม่ดับไฟ พวกเขายุ่งอยู่กับการช่วยแมว ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ไม่ได้ช่วยชีวิตผู้คน พวกเขายุ่งอยู่กับการเป็นสัตวแพทย์" ฉันยิ้มหน้าซีดแล้วพูดว่า "ใครทำให้ สามีของเราเป็นถึงขนาดนี้กันนะ ถึงขนาดที่แมวของเจิ้งหยวนหยวน มีความสำคัญมากกว่าชีวิตของลูกชายของเขาเอง ... " เพื่อนสนิทสูดหายใจเข้าลึกๆ กอดฉัน และตบหลังให้กำลังใจเบาๆ “หย่าร้างไม่ใช่หรอ ถ้ามีสิ่งใดที่มันแก้ไขไม่ได้ ก็ทิ้งไอ้สารเลวนี่ไว้กับสาวบ้าคนนั้นเถอะ” เราสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่า!" ฉันพยักหน้าและตบหลังเพื่อนสนิทของฉันเช่นกัน “พวกเราจะไม่เป็นไร” ฉันพบคนส่งเอกสาร และส่งข้อตกลงการหย่าร้างไปที่ทำงานของเซียวหยูเหิง เขาทุ่ทำตัวยุ่งมากและแทบไม่ได้กลับบ้านเลย แม้ว่าเขาจะแต่งงานแล้วก็ตาม แต่เขาก็มีวันหยุดแค่วันเดียวเท่านั้น ฉันคิดว่าเขาจะติดต่อฉันหลังจากเห็นมัน แต่ฉันก็ไม่ได้รับสายจากเขา แม้จะรอจนดึกดื่น แต่แล้วเขาก็ตอบกลับมาว่า“แมวของหยวนหยวน สูญเสียผิวหนังที่หางไปส่วนหนึ่ง ฉันกับทีมลาพักงาน พวกเราจะพาเธอไปที่เมืองถัดไปเพื่อรับการผ่าตัดปลูกถ่ายผิวหนัง และจะกลับมาในอีกสามวัน” ฉันพูดอย่างใจเย็น "เอาล่ะ เราจะเข้าสู่ขั้นตอนการหย่าร้างภายในสามวัน" เห็นได้ชัดว่า เซียงหยูเหิง ตกตะลึง และเขาใช้เวลานานกว่าจะฟื้นตัว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่อดทน “กู้เหมิง ทำไมคุณถึงเหมือนผู้หญิงโง่เขลาที่พูดถึงการหย่าร้างตลอดทั้งวัน” “ฉันยุ่งมาก ตอนนี้ฉันกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมคุณและช่วยคุณแก้ปัญหา คุณช่วยหยุดสร้างปัญหาได้ไหม” “ฉันอุตส่าห์ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าคุณได้ส่งข้อตกลงหย่ามาในขณะที่ผมกำลังทำงาน คุณต้องการอะไรอีก คุณไม่รู้เหรอว่าเรื่องอื้อฉาวในครอบครัวไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณะได้” ยิ่งเขาพูดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งกดดันมากขึ้นเท่านั้น และเขาเริ่มตำหนิฉันที่ทำให้เขาดูตลกในที่ทำงาน